 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
  |
|
|
| „Bocian” Cóż to za ptak ? Może odgadniecie sami . Opiszę go krótko , Kilkoma zdaniami . Lubi spacerować po łące , Na długich czerwonych nogach . Nie zwraca uwagi na kwiaty kwitnące , Interesuje go zaś każdy robak . Ma białe piórka , Końce skrzydeł czarne . Nie lubi psa Burka , Zdolności śpiewaka ma marne . Szyję ma długą i giętką , Podobną do łabędzia . Głowę ma dumną i wdzięczną , Dzioba używa jako narzędzia . Zamiast mówić – klekocze . Wije swe gniazda wysoko . Splata gałęzie jak warkocze , Na wszystko ma czujne oko . Po tym opisie , odgadniesz sam , Jakiego ptaka na myśli mam . Stodoły , 12 lipca 2003 roku Małgorzata Podwyszyńska „ Jaskółki” Siadły na telefonicznych drutach Maleńkie punkciki , Jak nutki na pięciolinii . Siedzą i radzą , Dokąd znów polecą , Gdy nadejdą chłody . Nagle się zerwały , Wszystkie jednocześnie , Poleciały za muszkami , By kolację mieć dla dzieci . Dobrze , że nie zapomniały O swych obowiązkach . Pisklęta , wciąż głodne , nakarmiły , Gniazda wyczyściły , Dały dobre rady , Jak samodzielnie zdobywać obiady . Potem znów jak leci , Druty na słupach obsiadły , Chociaż w inne wzorki , Wróciły do przerwanych rozmów , Prowadzonych w letnie wieczorki . Stodoły 12 lipca 2003 roku Małgorzata Podwyszyńska „ Skowronek” Zawisł na niebie Ziemi kawałek , Maleńka , szara grudka . Wisi i dzwoni , Jak srebrny dzwonek . Lecz to nie dzwonek , To szary skowronek . Zawisł na niewidzialnej nitce I śpiewa , a śpiew ten Przypomina dzwoneczka ton . Potrafi tak śpiewać długo i wytrwale , Że aż dziw bierze , skąd ma tyle sił . Śpiewaj skowronku , śpiewaj swą pieśń , Swym pięknym głosem radość , Nadzieję ludziom i światu nieś . Wraz ze śpiewem tej ptaszyny , Wiosna kwitnie wszędzie , Po długiej szarej zimie , Zielono i ciepło znów będzie . Stodoły 12 lipca 2003 roku Małgorzata Podwyszyńska „ Słowik” Mały , niepozorny to ptak , Pięknym głosem Przez naturę obdarzony , Ukryty gdzieś głęboko W bzu gałęziach , Śpiewa swą pieśń . Czemu ta ptaszyna Swe trele zwykle O świcie rozpoczyna ? Może spać nie może , Gdyż wiatr w liściach szumi ? Może spać nie może , Bo widno na dworze ? Może spać nie może , Ponieważ wcześnie się położył ? Może wreszcie spać nie może , Bo śpiewem chce przywołać Swą zbłąkaną towarzyszkę ? Śpiewaj słowiku , Śpiewaj jak najdłużej ! Wśród wszystkich odgłosów świata , Twój śpiew jest jak balsam , Spływający na uszy chore Od codziennego zgiełku i hałasu . Stodoły 12 lipca 2003 roku Małgorzata Podwyszyńska „Wróble” Pod dachem domu mego , Para wróbli gniazdko uwiła . Sporo nad nim pracowała , Wielce się przy tym natrudziła . Pani wróblowa jajeczka złożyła , Długo je wygrzewała , Trudy wysiadywania cierpliwie znosiła . Po jakimś czasie jajka popękały, Wykluły się wróblęta i zaćwierkały . Otworzyły wszystkie różowe swe dziobki , Pożywienia głośno się domagały . Wróbel z wróblową latali dzień cały , Znosili larwy , muszki i komary . Pisklęta wciąż głodne , Na odpoczynek nie pozwalały , Swym zmęczonym rodzicom Dobrze we znaki się dały . Lecz cóż , taka jest rodziców dola , Nakarmić , napoić , obronić , A wdzięczność za to znikoma . Stodoły , 12 lipca 2003 roku Małgorzata Podwyszyńska "Kotka Lila " Przywiozłam ją dzisiaj w koszyku , była bardzo wystraszona . Cichutko siedziała w kąciku , sierść jej była najeżona . Nieśmiało i żałośnie zamiauczała , smutne miała oczęta . Pewnie za matką płakała , chociaż jej nie pamięta . Obwąchała kąty wszystkie , koniecznie chciała się schować . Zrobiła mi pazurkiem ryskę , zaczęła jak tygrys atakować . Teraz jest już oswojona , czuje się u nas doskonale . Gdy jej nie ma -jestem zmartwiona , przy niej zaś czuję się wspaniale . Jest strasznym czyściochem , po każdym posiłku się myje . Czasem nawet komuś z rodziny wyliże uszy i szyję . autor: Małgorzata Podwyszyńska |
Szkoła Podstawowa nr 9 im. Jana Pawła II ul. Wiejska 4 39 - 400 Tarnobrzeg tel. (015) 823 - 75 - 85